July 07
กลิ่นความรัก จางหายไป ในสายลม..
ไม่คิดตรม จมเงียบหาย คล้ายเงียบเหงา..
ยอมเปลี่ยนไป ในเวลา พาโศกเศร้า..
สิ่งเก่าๆ เข้ากลืนไป ให้ตัวตน..
เดินคนเดียว ไม่เกี่ยวใคร ใจเดียวดาย..
ยอมทอดกาย หายจากรัก อีกสักหน..
เส้นทางใหม่ ยังมีไว้ ให้บางคน..
เพียงสับสน บนที่ว่าง ร้างสิ่งใด..
ฉันศรัทธา ในรอยเท้า ที่ก้าวเดิน
จะกีแสน คนมองเมิน ฉันไม่สน
เพราะเชื่อมั่น ในเส้นทาง ของตัวตน
ขอก้าวจน ลมหายใจ ไร้ชีวา
แม้นเส้นทางสายนี้จะมีฉัน
เดินคนเดียวก็ไม่หวาด ไม่หวั่นไหว
จะเด็ดเดี่ยวเที่ยวท่อง ทางแสนไกล
คนเดียวก็สำเร็จได้..ด้วยเท้าเรา
ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่าหมดหวัง
ก้าวด้วยพลังแห่งใจไม่ห่างหาย
ก้าวข้ามสิ่งกีดกั้นพังมลาย
ถึงที่หมายสุดท้ายที่ปลายทาง
เดินทางไกลแม้เขาใหญ่จะขวางหน้า
เจอธาราเชี่ยวกราดอย่าหวั่นไหว
เดินข้ามเขาบุกป่าฝ่าออกไป
สร้างความฝันด้วยใจทรนง
แม้ต้องทนต่อสู้อย่างเด็ดเดี่ยว
อยู่ในทางสายเปลี่ยวแห่งความฝัน
คนเดียวใช่เดียวดายในคืนวัน
ความทรงจำสำคัญ เพื่อนร่วมทาง
แม้หนทางสายนี้ไม่มีใคร
แต่ดวงใจมีเธออยู่เคียงข้าง
ถนอมความทรงจำไม่เลือนลาง
พร้อมสรรสร้างความอดทนบอกตนเอง